تظاهرات، فلیکس والوتون، ۱۸۹۳
تظاهرات، فلیکس والوتون، ۱۸۹۳

هیچ‌کس خط نکشید

در راهروی شلوغ، کسی کج می‌شود تا از کنار یک غریبه بگذرد. چند نفر از همان جا می‌گذرند و یک مسیر باز می‌شود.

سر ساعت تعطیلی، دو دسته آدم از دو سرِ راهروی مترو به هم می‌رسند. یکی شانه‌اش را می‌چرخاند تا رد شود. نفر پشت سرش از همان جا می‌گذرد. چند قدم بعد، از جایی که همه از روبه‌رو می‌آمدند، می‌شود بی‌آنکه مدام کج شد، مستقیم گذشت.

پژوهشگران این اتفاق را در یک راهروی حلقه‌ای بررسی کردند. از هر نفر خواستند در یکی از دو جهت راه برود. اول، آدم‌ها در طول راهرو پراکنده بودند. خیلی زود، هم‌مسیرها پشت سر هم افتادند. ردیف‌ها مدتی برقرار می‌ماندند، از هم می‌پاشیدند و دوباره شکل می‌گرفتند. گاهی کافی بود کسی برای سبقت از یک نفرِ کندتر از ردیف بیرون بیاید تا دوباره سرِ راهِ کسانی قرار بگیرد که از روبه‌رو می‌آمدند.

از بالای راهرو، ردیف را می‌شود دید. از وسطِ جمعیت، شاید فقط پشتِ کسی را ببینی که راهِ رد شدن را پیدا کرده. او همین حالا برای خودش جا باز کرده و تو، بی‌آنکه اسمش را بدانی، داری از همان جا رد می‌شوی.

بازگشت به نوشته‌ها