در مولن‌روژ، آنری دو تولوز-لوترک، ۱۸۹۲–۱۸۹۵
در مولن‌روژ، آنری دو تولوز-لوترک، ۱۸۹۲–۱۸۹۵

اسمم را گفتند؟

در همهمهٔ کافه از میز کناری فقط یک کلمه می‌شنوی. همان یک کلمه کافی است تا رشتهٔ حرفِ دوستت از دست برود.

دوستت دارد تعریف می‌کند چرا از کارش بیرون آمده. وسط حرفش از میز کناری اسمت را می‌شنوی و برمی‌گردی. کسی آنجا با تو کاری ندارد. دوباره رو به دوستت می‌کنی. می‌گوید «برای همین استعفا دادم.» همان دلیل را از دست داده‌ای.

در یک آزمایش، از شرکت‌کننده‌ها خواستند حرف‌هایی را که در یک گوششان پخش می‌شد، کلمه‌به‌کلمه تکرار کنند. در گوش دیگر هم صدای کسی می‌آمد که قرار بود به او گوش ندهند. نزدیک به سه نفر از هر ده نفر بعداً گفتند اسمشان را در صدای دوم شنیده‌اند. کسانی که اسمشان را شنیدند، حوالی همان لحظه در تکرار حرفِ گویندهٔ اول بیشتر اشتباه کردند.

از میز کناری شاید همان یک کلمه یادت بماند. از دوستت می‌پرسی «برای چی؟» و او باید برگردد به همان جایی از حرفش که تو از آنجا رفتی.

بازگشت به نوشته‌ها